رازگاه

شاید بشه گفت حداقل هر چند روزی ی بار هوای نوشتن راجع به ی چیزی به سر من میزنه بعد نا امیدانه با این تصور که اصن جایی برای نوشتن وجود نداره حسم سرکوب میشه. 

چند روز پیش اتفاقی وبلاگا رو میگشتم میشه گفت توی اکثرشون آخرین بازدید ها وپستها حداقل برای سه سال پیش بوده. الان که دارم مینویسم حس فسیل بهم دست داده! 

ی پیج ناشناس توی اینستا زدم و چند وقت شروع به نوشتن کردم اما دو تا مشکل اساسی داشت ،یکی اینکه حس میکردم امنیت وبلاگو ندارم چون عکسا ممکنه دست آدمو برای ی آشنا رو کنه و از اونجایی که دوس ندارم نوشته هامو آشناهام بخونن حس محافظه کاریم نمیذاشت راحت بنویسم 

مشکل دوم این بود که همه فقط ی لایک میزدن و میرفتن نمیدونستم این لایک اصن مال عکسه یا پست. نمیدونستم خونده میشم یا نه ، و نمیتونم وانمود کنم این مساله برام مهم نیست. 

آیا واقعا فضای مجازی فعالی برای نوشتن وجود داره که من بیخبر باشم ؟ نوشتن روحمو به چالش میکشه دوس ندارم رهاش کنم.