رازگاه

وقتی میام اینجا حس میکنم کلید ی خونه متروکه رو ورداشتم و وقتی درشو باز میکنم کلللی تار عنکبوت و گرد و غبار همه جا رو گرفته و شاید تنها نامه هایی از دو نفر ببینم و بخونم که بسی سبب خوشحالیه ...

چند وقت پیش یه برنامه جالب گذاشته بود توی نشنئال جئوگرافی ، میگفت وقتی ما ی مطلبو به اشتراک میذاریم هر لایک یا کامنت به نشانه ی جایزه برای مغزه و من اونجا دقیقا فهمیدم چرا با وجود اینکه انقد نوشتنو دوس دارم اینجا دستم به نوشتن نمیره

دارم دنبال ی جاایی میگردم . ی جایی که غیر از اینستا نوشته هامو اونجا هم به اشتراک بذارم و عمومی تر از اینستا باشه که فقط دوستانم میخونن

و همسر جان در این زمینه بسیار مشوقمه و اعتقاد داره که وقتی احساسات من به غلیان در میاد جملات گهرباری بر زبانمان جاری میشه که عمیقا بر جان مینشینه حالا نمیدونم داره واسم پپسی باز میکنه عایا