رازگاه

ما همگی زخمی هستیم

هر کسی در حد خودش جراحاتی بر روحش نقش بسته

جراحت‌هایی سطحی یا عمیق

می‌توانیم آگاهانه و مهربانانه به هم پناه آوریم و مرهم شویم برای دردهای هم

و یا از سر استیصال و درماندگی با کلامی یا نگاهی بر زخم‌های هم چنگ زنیم.

آنگاه به خون تازه‌ای که از زخمِ قربانی می‌ریزد خیره شویم تا برای دقایقی هم که شده درد زخم خویش را فراموش کنیم، تا برای دقایقی آسوده شویم که اوه زخم او از من هم کاری‌تر است، غافل از اینکه آن تیغی که با آن زخم قربانی را تازه کرده‌ایم روی روح زخمی ما جوانه زده و ما اولین و تنها شکار حقیقی او هستیم...